شریف لک‌زایی

اخبار، گفتگوها، یادداشتها، مصاحبه ها و مقاله های دکتر شریف لک زایی

ارزش دانش
ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۳٠ آبان ۱۳۸۳  کلمات کلیدی: یادداشت ، وبلاگ ، پرشین بلاگ ، ورزش

چندی قبل مطلبی با عنوان «انتشار یک کتاب علمی یا رمان به اندازه شوت فوتبالیست‌ها اهمیت ندارد؟»از جناب آقای سید مهدی شجایی در سایت بازتاب منعکس شده بود. وی به نکات خوبی، که درد دل بسیاری از عزیزانی است که بی ریا کار فرهنگی می کنند، اشاره کرده بود. جدای از رقابت ها و حذف های ناقابل جناحی و حزبی که در جامعه معمول است باید به یک نکته مهم هم اعتراف کرد و آن اینکه در میان ما و در کشور ما و به ویژه در میان سیاستمداران و سیاستگزاران ما همه چیز مهم و اساسی است، مگر مسأله فرهنگ و دانش و مسائل مربوط به آن، که متأسفانه آن بخش آن نیز که مورد توجه است، آلوده به مسائل جناحی و سیاسی کاری های معمول در کشور است.

چنان که آقای شجاعی نیز به درستی در آن گفت وگو اشاره کرده است صدا و سیمای ما ساعت ها وقت برای ورزش و نیز هنرپیشه گان تئاتر و تلویزیون و سینما صرف می نماید، اما دریغ از چند دقیقه که برای کتاب و نویسندگان و پژوهشگران و متفکران این مرزوبوم صرف نماید. بحث این نیست که به ورزش و ورزش کاران و ورزش دوستان و قشر بعضاً فرهیخته هنرپیشه جامعه توجه نشود و یا کم توجه شود، مسأله این است که کشوری که در حال پیشرفت است و می خواهد قله های دانش را فتح نماید و عقب ماندگی های تاریخی خود را جبران نماید، به اندیشمندان و دانشمندان و نخبگان و فرهیختگان خود توجهی نمی کند و در حق آنان به نوعی جفا می کند.

این پرسش قابل طرح است که چرخه حرکت عمومی کشور باید بر شانه های ورزش کاران محترم و هنرپیشه گان و بازیگران محترم سنگینی کند یا بر دوش نخبگان و اندیشمندان و عالمان این مرزوبوم و توان و دانش و تفکرات و تأملات عمیق آنان در باب موضوعات مطرح و مورد نیاز در جامعه؟ این همه برای ورزش و بازیگری صرف می شود و لابد جوان ما هم تنها آرزویش این است که یا ورزشکار شود و یا به هر آب و آتشی بزند تا مثلاً هنرپیشه شود. و روشن است که در چنین وضعیتی فضای عمومی کشور چه سمت و سویی می یابد.

بگذرم که در این زمینه حرف ها و سخنان بسیاری است. یکی از بستگان تعریف می کرد که در دانشگاه آنها به تیم های ورزشی (و بخوان گروه های موسیقی و تئاتر و...) که در مسابقات مقام و رتبه می آورند همه نوع توجه و تشویق و همکاری می شود اما به دانشجویان نخبه ای که رتبه های مهمی در دانش نائل می شوند کم ترین توجه و تشویق و همکاری صورت می گیرد. دیگر چه جای گله که چرا چراغ دانش اندوزی در میان جوانان عزیز این مرز و بوم رو به خاموشی می نهاد؟

از همه اینها مخالفت نگارنده با ورزش و ورزشکاران و هنرمندان و هنرپیشه گان عزیز و فرهیخته برداشت نشود که بی تردید مقام و موقع آنها در جای خود قابل توجه است.