شریف لک‌زایی

اخبار، گفتگوها، یادداشتها، مصاحبه ها و مقاله های دکتر شریف لک زایی

برای دوسالگی وبلاگ شرح
ساعت ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٩ دی ۱۳۸۳  کلمات کلیدی: یادداشت ، وبلاگ ، پرشین بلاگ

چند روز قبل صاحب وبلاگ شرح از من خواسته بود در دوسالگی وبلاگش مطلبی کوتاه و انتقادی قلمی کنم. من هم با توجه به فرصت محدودم به این خواسته وبلاگ‌نویس جوان و پرتلاش جناب آقای حسین منصور پاسخ دادم و چند جمله‌ای به یادگار نگاشته شد. امروز و در آغاز سومین سال شروع فعالیت مجازی وی ضمن شادباش و تبریک و آرزوی تداوم سال‌ها حضور در این عرصه متن نوشته را در اینجا می‌آورم. طبیعی است که خطاب نگارنده در این یادداشت تنها شخص ایشان نیست، گرچه برای و به خاطر ایشان نگاشته شده است. به نظرم رسید که می‌تواند برای دوستان دیگر نیز مفید باشد و حتی برای خودم که البته یادآور بخشی از تجربه شخصی‌ام در مطالعه و نگارش مستمر درباره مسأله آزادی است.

با نام و یاد خدا

با سلام و درود.

حسین عزیز! از من خواسته بودید که در دو سالگی وبلاگ شرح مطلبی کوتاه و انتقادی بنگارم. شاید برایم دشوار باشد درباره چیزی که به تازگی با آن آشنا شده ام اظهار نظر نمایم. مطمئناً نظرات دوستانی که در این دو سال شما را همراهی کرده اند صائب تر است و شما نیز از دیدگاه های آنان بهره برده اید و خواهید برد. به هر حال مطلب من را به حساب ناآشنایی کامل با محتوای وبلاگ و در حد چند مطلب که تا کنون رؤیت شده است به شمار آورید.

در ابتدا ممکن است به نظر رسد که مطالب شرح بعدی اجتماعی دارد. و این کاملاً درست است. اما با نگاهی دقیق تر می توان دریافت که در این بعد چندان جهت گیری مشخص و منسجمی در قالب یک موضوع یافت نمی شود. توضیح اینکه در بعد اجتماعی نمی توان یک موضوع واحد که ابعاد مختلف و بخش های گوناگون آن بسط یافته اند را سراغ گرفت. برای مثال اگر در یک نوشته، بیان دردی اجتماعی، همانند مسأله کارتن خواب ها، در شرح بازتاب می یابد، نوبت بعد مطلبی درباره مباحث جنسی و در نوبت بعدی بحثی درباره طلاق منتشر می گردد. روشن است که این مباحث اگرچه از یک منظر کلان می توانند با یکدیگر ارتباط داشته باشند، اما از منظری دیگر نسبت معنادار و در هم تنیده ای با هم ندارند و به نوعی نشانگر نابسامانی موضوعی و فقدان انسجام روشی در طرح مسائل است. با انتشار چنین مباحث پراکنده ای، وبلاگ تبدیل به یک جنگ و کشکول می شود که اگرچه قابل استفاده است اما مباحث آن با هم هیچ ارتباطی ندارند و هم دیگر را کامل نمی کنند.

برای اینکه متن طولانی نگردد و احتمالاً آزرده خاطر هم نشوید و درخواست شما در نگارش متن کوتاه و انتقادی نیز محقق شود، به طور مشخص به ارائه یک پیشنهاد می پردازم و آن اینکه مناسب است حوزه دانش (فلسفه، الهیات، علوم سیاسی، حقوق، فقه، تاریخ، جامعه، ادبیات، اقتصاد و...) وبلاگ مشخص گردد. شاید هم قبلاً شده باشد. آن گاه با اتخاذ یک موضوع واحد در آن حوزه دانشی  علوم انسانی به ارائه مباحثی متناسب پرداخته شود. این کار از جهات بسیاری سودمند است: نخست اینکه به مطالعات فرد انسجام می بخشد، دیگر اینکه فکر و عمل آدمی را جهت می دهد و سوم با تأمل مداوم در آن موضوع افق های نوینی برای انسان گشوده می شود و چهارم، فرد را به سمت تأمل عمیق و در ادامه نظریه پردازی و تولید دانش سوق می دهد و در نهایت اینکه تکلیف خوانندگان را برای مراجعه بعدی و مکرر به یک وبلاگ روشن می کند. به دیگر سخن با این کار وبلاگ، به تبع صاحب وبلاگ، در یک حوزه تخصصی مطالبی را منتشر می کند و علاوه بر دوستان همیشگی، خوانندگان خاص خود را پیدا خواهد نمود. با این کار و پس از چند سال، و حتی پس از چند ماه فرد در آن حوزه دانش و موضوع خاص صاحب نظر خواهد شد و دیگران نیز او را با این نشانه شناخته و از او مساعدت خواهند خواست.

البته همه اینها به معنی کاستی های وبلاگ شرح نیست و از ارزش مباحث آن نمی کاهد به ویژه ستون روزنوشت آن خواندنی است گرچه مصداق نگاه انتقادی فوق هم می تواند باشد. این البته تصور و برداشت نگارنده از وبلاگ نویسی است. در ادامه لازم می دانم از تلاش ارزنده و مدوام شما در فعالیت های اینترنتی تقدیر نمایم و از کار ارزشمندتان در راه اندازی وبلاگ جمعی شرقیان نیز یاد نمایم و این فعالیت جوانانه را در خور تقدیر و سپاس بسیار بدانم. بی تردید با همیاری و همکاری انسان های سخت کوشی همانند شما و دوستان تان می توان افق های روشنی برای ایران عزیز ترسیم و تصویر کرد. همین مقدار کافی است، نمی دانم انتظار شما را در کوتاه و انتقادی بودن تأمین کرده است یا خیر؟ در پناه حضرت حق موفق و شاد و سربلند باشید.

شریف لک زایی

شانزدهم دی 1383